خوب چه چاره سازم؟ انگار دست منه!

13 04 2012

اﻧﮕﺎﺭ ﺷاﻓل ﺁﻳﭙﺎد ﻫﻢ ﺣﺎﻝ ﻣﺮا ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻴﻦ ﻳﻚ ﺳاﻋﺖ ﺭا ﺑﺮاﻱ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﻣﻴﺎﻥ ﺭاﻳﺲ و ﻣﺎﺭﻙ ﻧﺎﻓﻠﺮ ﭘﺨﺶ ﻛﺮد. ﺑﻲ ﺁﻧﻜﻪ اﺯﺵ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺣﺘﻲ ﺁﻳﭙﺎﺩ ﻫﻢ ﺁﺩﻡ ﺭا ﻣﻲ ﻓﻬﻤﺪ ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻛﻪ ﻻﺑﻼﻱ اﻧﮕﺸﺖ ﻫﺎﻱ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﺯﻱ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﻱ ﺟﻴﺐ ﻛﻮﭼﻚ ﺷﻠﻮاﺭ ﺟﻴﻦ ﭼﭙﺎﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻛﻪ ﮔﺰﻳﻨﻪ ﺭﻳﭙﻠﻲ ﻭاﻧﺶ ﺑﺮاﻱ ﺑﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﻭﻱ ﻳﻚ ﺁﻫﻨﮓ ﮔﻴﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. و ﺁﻳﭙﺎﺩﻱ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﺵ ﺑﺎ «ﻳﺎﺭاﻥ ﭼﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻡ ﺑﺎاﻳﻦ ﺩﻝ رمیده» ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻮﺩ و ﺩﻭام ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ؛ ﺁﻳﭙﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ، ﺭﻓﻴﻖ اﺳﺖ.

***

ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻳﻜﻲ فهمید. ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻜﻲ ﺟﺮاﺕ ﻛﺮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻭﻗﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ اﻧﺪ. ﻓﻘﻄ ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺳﺮﺵ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ اﺳﺖ. ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺳﺮﻡ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﻡ اﺳﺖ. ﺩﻝ ﻧمی ﺳﻮﺯاﻧﻢ. ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻢ.
ﮔﻔﺖ: حالت خوب نیست، ﻛﻤﻚ ﺑﮕﻴر، ﺑﺮﻭﺩﻛﺘﺮ. ﮔﻔت: ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﻬﺘﺮﻱ، ﻓﻚ ﻛﺮﺩﻡ ﺩاﺭﻱ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﻱ. اﻭﺿﺎﻋﺖ ﺧﺮاﺏ اﺳﺖ ﻛﻪ. ﺑﻌﺪﻫﻢ ﮔﻔﺖ: ﺭاﺣﺘﻲ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺿﻊ؟ ﺭاﺿﻲ اﻱ اﺯﻋﺬاﺑﺖ؟ اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﻫﺎیی هستند ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﺩﺷﺎﻥ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻨﺪ. اﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻴﺴﺘﻲ؟

اﻱ ﺑﺎﺑﺎ، ﻳﻚ وﻗﺘﻲ ﻫﻢ ﺁﺩﻡ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﻳﻜﻲ اﺯ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺭﻭﻳﺶ ﻭاﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ اﻳﻦ ﺩﺭﺩﺵ اﺳﺖ. ﻣﺼﻴﺒﺘﺶ اﺳﺖ. ﺯﺧﻢ ﻫﺎﻱ ﻛﻮﻓﺘﻲ اﺵ اﺳﺖ. ﺑﻌﺪ اﻳﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ اﺯش ﻓﺮاﺭ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻩ. ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺩﺵ ﺭا ﺑﺮﻭﺯ ﻧﺪاﺩﻩ. ﻣﻮﻭ ﺁﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻗﻮﻟﻲ. ﻇﺎﻫﺮا اﻟﺒﺘﻪ. ﻣﻨﺘﻆﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻠﺶ ﻛﻨﺪ. ﺑﺒﺮﺩﺵ و ﺑﻬﺘﺮﺵ ﻛﻨﺪ. ﻧﻴﺴﺘﺶ ﻛﻨﺪ. ﻳﻚ ﻛﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﺯﻣﺎﻥ توی ﻓﻴﻠﻢ ﻫﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. ﻓﻠﺶ ﻓﻮﺭﻭاﺭد ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺭاﺣﺘﻲ. ﺑﻌﺪ، ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﻓﺼﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺧﻮﺏ ﻧﺸﺪﻩ. ﺧﻮﺏ ﺑﻪ ﻛﻨﺎﺭ، ﻋﺎﺩﻱ ﻧﺸﺪﻩ. ﺁﺩﻡ ﻗﺒﻠﻲ ﻧﺸﺪﻩ. ﺁﺩﻡ ﻗﺒﻠﻲ را ﺗﻮ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺟﻠﻮﻱ ﭘﻴﻜﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺧﻮﺩش را جمع ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﻔﺮ ﻛﻨﺎﺭﻱ ﻫﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ، ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ.

ﺁﺩﻡ ﻋﺎﻗﻞ و ﺑﺎﻟﻎ و ﺳﺎﻟﻢ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﺎﺩﻱ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﻛﻤﻚ ﻻﺯﻡ ﺩاﺭﺩ. اﻣﺎ ﺁﻥ ﻣﺼﻴﺒت ﻗﺴﻤﺘﻲ اﺯ ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﺁﻥ ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ. اﻧﮕﺎﺭ ﻛﻦ ﺣﺘﻲ ﺩﺳﺖ ﻳﺎ ﭘﺎ ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﻋﻀﻮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻱ، ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻴﺮ ﻛﺒﺪ. می‌گویی ﻧﻜﻨﺪ اﺯ اﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻟﺬﺕ ﻣﻲ ﺑﺮﻱ؟ ﻧﻜﻨﺪ ﺧﻮﺷﻲ ﺑﺎ ﺩﺭﺩﺕ. اﻱ ﺁﻗﺎ، اﻳﻦ ﺩﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺧﻮﺵ اﺳﺖ. اﻳﻦ ﺩﺭﺩ اﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﻣﺎﺭا ﺑﺎﻻ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﻣﺎﺭا ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﺑﻬﺘﺮ اﺯ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﺎ. اﻧﻘﺪﺭکه ﻻﻧﻪ ﻛﺮﺩﻩ و ﺧﺎﻧﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻛﺮﺩﻩ، اﮔﺮ ﮔﺮﺑﻪ ﺑﻮﺩاﻻﻥ ﻧﺴﻞ ﭼﻬﻠﻤﺶ ﻫﺸﺖ ﺑﭽﻪ ﺩاﺷﺖ. اﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﭽﻪ ﭘﻨﺠﻤﻲ ﭼﺸﻢ ﺯاﻍ ﭘﺎ ﺷﻞ ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﻭﻡ ﺑﻪ ﺩﻛﺘﺮ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ؟ ﻳﻚ ﺗﻜﻪ اﺯ ﺭﻭحم ﺭا ﺟﺪا ﻛﻦ؟ ﺑگویم مووﺁﻥ ﺭا ﺑﺮاﻳﻢ ﻫﺠﻲ ﻛﻦ. ﻣﻦ ﺑا ﻣﻮﻭﺁﻥ ﻫﻤﺨﺎﻧﻪ ﺑﻮده اﻡ. ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ ﺩﻡ ﺩﺭ، ﺗﻘﻪ ﻧﺎﻓﺮﻣﻲ ﻣﻲ ﺯﺩ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻛﻪ ﻫﻮﻱ! اﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯﺵ اﺳﺖ، ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺗﻮ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺧﻮدم ﺭا ﺑﻪ ﺧﻮاﺏ ﻣﻲ ﺯﺩﻡ. ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺣﺘﻲ ﺭﻓﺘﻢ ﺣﻤﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺻﺒﺢ، ﻛﻪ اﺯ ﺻﺪاﻱ ﺁﺏ ﺑﻔﻬﻤﺪ و ﺑﻲ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﺎ ﺷﻮﺩ. اﻣﺎ ﺑﻲ ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻤﻲ ﺷﺪ.این شد که کلا آدرس عوض کردم. اﻣﺎ ﻟﻌﻧﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻲ اﺲ، ﻟﻌﻨﺖ ﺒﻪ اﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻲ اﺱ…

ﻣﻲخواﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻛﺘﺮ بگوﻳﻢ اﻳﻦ ز ﻧﺩﮔﻲ ﻣﺮا اﺩﻳﺖ ﻛﻦ. ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ» ﺫﻫﻦ ﺑﻲ ﺁﻻﻳﺶ «اﻳﻦ ﺗﻜﻪ ﻫﺎ ﺭا ﺧﺎﺭﺝ ﻛﻦ. ﺑﺒﺮ ﺑﺴﻮﺯاﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ ﭼﻲ. اﻭﻟﺶ ﺭا ﻓﻴﺪ اﻳﻦ ﻛﻦ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺟﺸﻦ ﺗﻮلد، آﺧﺮﺵ ﻓﻴﺪ اﻭﺕ اﺯ ﻳﻚ ﺟﺸﻦ عرﻭﺳﻲ. ﻣﺎﻝ ﻧﻮﻩ ﻧﺒﻴﺮﻩ ندیده اﻡ. ﻭﺳﻄ ﻫﺎﻳﺶ ﻫﻢ ﻛﻼ ﻻﻧﮓ ﺷﺎت اﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ و ﺩﺭﻳﺎ. ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺘﻲ ﻳﻜﺪاﻧﻪ ﻛﻠﻮﺯﺁﭖ.

ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺭﻱ ﺩﺭ اﻳﻦ وﺿﻌﻴﺖ ﺑﻤﺎﻧﻲ. ﭼﻂﻮﺭ ﺑﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ. ﺭﻭﻱ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ. ﺗﻮﻱ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ. اﺻﻼ ﭘﻬﻦ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ ﺭﻭﻱ ﻣﻦ. یکجوﺭ ﻻﺣﺎﻑ ﻛﺮﺳﻲ ﻭاﺭ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻢ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﭘﻮﺳﺘﻢ ﺭا ﺭﻭﻳﻢ ﺑﻜﺸﻢ، ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺘﻲ اﺯ مغزم ﺭا ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﻨﻢ و ﺷﺎﻣﭙﻮﻱ ﺁﻟﻤﺎﻧﻲ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭا ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻡ و ﺑﺮﻭﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ.
ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ، ﻣﻦ ﺭاﺣﺘﻢ، ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ اﻡ. ﺗﻮ ﻓﻘﻄ ﻧگو ﺧﺪا ﺑﻴﺎﻣﺮﺯ، ﺧﻮب؟

Advertisements

کارها

Information

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: