When the words arent warm enough to keep away the cold*

11 04 2013

ﻣﻦ ﺧﻮاﺏ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﺧﻮاﺏ ﻧﺒﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﮔﻮﺷﻲ ﺗﻠﻔﻦ را ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻲ ﺩاﺩﻡ. ﻣﻦ آﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﮔﻮﺵ ﻣﻲ ﺩاﺩﻡ. ﻣﻦ ﻋﺪﺩ ﺭا ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪﻡ. ﻣﻦ ﺻﺪاﻱ ﮔﺮﻡ و ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺯﻥ ﺭا ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪﻡ. ﻣﻦ ﻋﺪﺩ ﺭا ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪﻡ. ﻣﻦ ﻛﺮ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺷﻨﻴﺪﻡ. اﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﺶ ﺗﻮﻱ ﻫﻮا ﺑﻮﺩ. ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﻢ ﻏﻴﺮ اﺯآﻧﺠﺎ. اﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﺶ ﺗﻮﻱ ﻫﻮا ﺑﻮﺩ. ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺩﻭﺭ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻧﺪ. ﻣﻦ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩﻡ ﺭا ﺩﻭﺭﻡ ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻱ ﺭا ﻣﻲ ﺧﻮاﺳتم. اﻭ ﺩﺳﺘاﻧﺶ ﺑﺎﻻﻱ ﺳﺮﺵ ﺑﻮﺩ. اﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺯﻳﺮ ﺑﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ. اﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺩﻭﺭ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ.

ﻧﻮﺭ. ﻧﻮﺭ.ﻧﻮﺭ.
ﻣﻦ ﻧﻮﺭ  ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺭﻭﻱ ﮔﻮﻧﻪ اﻡ ﻧﻮﺭ ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺗﻮﻱ ﺳﺮﻡ ﻧﻮﺭ ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺗﻮﻱ ﻗﻠﺒﻢ ﻧﻮﺭ ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﺎ ﺗﻮﻱ ﺟﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻣﻦ ﺗﻮﻱ ﺟﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. اﻭ ﺗﻮﻱ ﺟﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩ. ﻣﻦ اﺷﻜﻬﺎﻳﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﻲ ﺷﺪ. ﻣﻦ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﺒﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﻧﺎﺭاﺣﺖ ﻧﺒﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩﻡ.

ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻣﺎ ﮔﻮﺷﻲ ﺗﻠﻔﻦ ﺩاﺷﺘﻴﻢ . ﻣﺎ ﻣﻮﺑﺎﻳﻞ ﺩاﺷﻴﻢ. ﻣﺎ ﻋﺪﺩ ﺩاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﺁﺩﻡ ﭘﺸﺖ ﺧﻄ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ.

ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ. ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺩاﺩ ﺑﺰﻧﻢ. من ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﮔﻴﺞ ﺑﻮﺩﻡ. اﻭ ﮔﻴﺞ ﻧﺒﻮﺩ. اﻭ ﮔﻴﺞ ﺑﻮﺩ. اﻭ ﺑﻪ اﻧﺪاﺯﻩ ﻣﻦ ﮔﻴﺞ ﻧﺒﻮد. اﻭ ﺟﻠﻮﻱ ﻣﻦ ﮔﻴﺞ ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﻦ ﺣﺮﻑ ﻣﻲ ﺯﺩﻡ. ﻣﻦ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﻲ ﺯﺩﻡ. ﻣﻦ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﺯﺩﻡ. ﻣﻦ اﺷﻜﻬﺎﻳﻢ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺖ. اﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﻳﺶ. ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻳﻚ ﺟﺎﻱ ﻛﺎﺭ ﻣﻲ ﻟﻨﮕﺪ. اﻭ ﻣطمئن ﺑﻮﺩ ﻳﻚ ﺟﺎﻱ ﻛﺎﺭ ﻣﻲ ﻟﻨﮕﺪ. ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﻲ ﺯﺩﻳﻢ. ﻣﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭا ﻧﻤﻲ ﺯﺩﻡ. اﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭا ﻣﻲ ﺯﺩ. ﻣﺎ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﻲ ﺯﺩﻳﻢ.

ﻣﻦ ﻧﮕﺮاﻥ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﮕﺮاﻥ ﺑﻮﺩﻡ. اﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺭاﻣﺶ ﺩاﺷﺖ ﻏﻴﺮ اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺁﺭاﻣﺶ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. من ﺟﻮﺭﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ.  ﻣﻦ ﺁﺩﻡ ﮔﻔﺘﻦ ﻋﺪﺩ ﻧﺒﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻧﮕﻔﺘﻨﺶ ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد. ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻆﺮ ﺑﻮﺩﻡ.

اﻭ ﻣﻨﺘﻆﺮ ﺑﻮﺩ. اﻭ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺑﺰﻧﺪ. ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻜﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺮﻑ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﺎﻳﻲ ﺩاﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺟﻮاﺏ ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻨﺪ. ﻣﻦ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ. ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻳﺪﻡ. من  ﻋﺼﺒﻲ ﻣﻲ ﺷﺪﻡ. ﻣﻦ ﻧﮕﺮاﻥ ﻣﻲ ﺷﺪﻡ. ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﮓ ﻧﻤﻲ ﺯﺩﻡ.

اﻭ ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﺗﻠﻔﻨﺶ ﺭا ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ. اﻭ ﺁﺩﻡ ﺩاﺷﺖ. اﻭ ﺑﺮاﻱ ﻫﺮ ﺁﺩﻣﻲ ﺳﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﺩاﺷﺖ. اﻭ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻱ ﻗﺪﻳﻢ ﺩاﺷﺖ. اﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ. اﻭ ﺁﺷﻨﺎ ﺩاﺷﺖ.

ﻣﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎﻳﻢ ﺭا ﭘﺎﻙ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ. ﻣﻦ ﺑﺮاﻱ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺻﺪاﻳﺸﺎﻥ ﺭا ﺑﺸﻨﻮﻡ ﺳﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﻫﻧﻮﺯ ﺗﻠﻔﻦ ﭘﺮﻳﺴﺎ و ﻧﺎﺩژ ﺭا ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﺯ ﻟﻴﺴﺘﻢ ﻛﺴﻲ ﺭا ﺑﺮاﻱ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ. ﻣﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﺭا ﭘﺎﻙ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ.

ﻣﻦ ﺗﻮﻱ ﺭاﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ اﺳﻢ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺭا اﺯ ﻛﻨﺎﺭ ﺷﻬﻴﺪﭘﺮﻭﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﻣﻲ ﺩاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﺑﻪ اﻧﺪاﺯﻩ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﺒﻮﺩﻡ. من ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ.

اﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺘﻢ. اﻭ ﮔﻴﺞ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺘﻢ. اﻭ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻢ.

ﻣﻦ اﺯ ﺗﻼﺵ ﻛﺮﺩﻥ اﻭ ﻧﺎﺭاﺣﺖ ﻣﻲ ﺷﺪﻡ. ﻣﻦ ﻣﻲ ﺩاﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻡ. ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ و ﻳﺨﭽﺎﻝ ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ و ﺳﻮﺭﭘﺮﻳز ﺭا ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻱ و ﻓﻴﻠﻢ ﻛﺸﺪاﺭ و ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﺣﺮﻑ را ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﻦ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﻫﺎ ﺭا ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﻦ ﻓﻘﻄ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺩاﺷﺘﻢ. اﻭ ﺑﺎ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ.

ﻣﺎ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ. ﻣﺎ اﻳﺴﺘﺎﺩﻳﻢ. ﻣﺎ ﻏﺬا ﺧﻮﺭﺩﻳﻢ. ﻣﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ . اﻭ ﺭﻓﺖ. ﻣﺎ ﺑﻬﺎﺭ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﺳﺎﻝ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﻗﺮاﺭ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ.

*train. This aint goodbye.

**  مشخصاً با تاثیر گیری بسیار( حتی تقلید )از
http://mirzabad.com/prose/foer.php

Advertisements

کارها

Information

One response

11 04 2013
qq'un pas comme les autres

– اﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺭاﻣﺶ ﺩاﺷﺖ ﻏﻴﺮ اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺁﺭاﻣﺶ ﻧﺪاﺷﺖ.
– اﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺘﻢ. اﻭ ﮔﻴﺞ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺘﻢ. اﻭ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻢ.ﻣﻦ اﺯ ﺗﻼﺵ ﻛﺮﺩﻥ اﻭ ﻧﺎﺭاﺣﺖ ﻣﻲ ﺷﺪﻡ. ﻣﻦ ﻣﻲ ﺩاﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻡ.
– ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ . اﻭ ﺭﻓﺖ. ﻣﺎ ﺑﻬﺎﺭ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﺳﺎﻝ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﻗﺮاﺭ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺎ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ.

نابودم ازت !! عاشق این متن شدم چندبار خوندمش، گذشته از محتوا فُرم نوشتنت غوغا کرده، من اینو از متن میرزا بیشتر دوست داشتم، اون خیلی روتر بود.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: